Deze week spreken wij over voedsel, maaltijd en spijs. Voedsel komt binnen via het hoofd (door de mond namelijk), passeert via de slokdarm rakelings het hart en komt uiteindelijk in de buik terecht, waar het verteerd wordt. Zo gaat het ook met gedachten en ideeën, het voedsel voor de geest. Via de zintuigen en organen van het hoofd doen wij indrukken en ideeën op, maar verspreiden deze ook via datzelfde hoofd. Met ons hoofd vertoeven we regelmatig elders – ‘we zijn er niet bij’ - of we halen ons juist dingen in het hoofd. Het is een komen en gaan van gedachten in dat hoofd.

Zoals met voedsel, komt de verwerking pas later, in de buik. Gevoelsmatig en in het verborgene worden de gedachten verwerkt. Soms tot een mentale brandstof die ons in vuur en vlam zet, soms tot een koude steen die ons zwaar op de maag ligt en waarvan wij ons zo snel mogelijk willen ontlasten.

De mooiste vorm van het tot je nemen van de wereld, materieel en immaterieel, is de genieting. Als je geniet, sta je open en vul je je met de wereld - totdat je er vol van bent.

Er is echter nog een andere, fundamentele beweging. Zij komt niet naar je toe, maar gaat juist van jou uit. Zij komt niet uit het hoofd en evenmin uit de buik, maar rechtstreeks uit het hart. Geven is een gebaar van het hart naar de wereld toe. Het is de meest creatieve daad die je je voor kunt stellen. Het is generositeit.

Een gebaar dat uit het hart komt, kent geen oorzaak en is nergens een antwoord op. Het is oorspronkelijk in de meest eigenlijke zin van het woord. Het is geen constructie, maar creatie. Niet voor niets wordt ‘generositeit’ ook wel omschreven als ‘wellevendheid’. Generositeit is de kunst om ‘wel te leven’. Leven is creëren, leven brengt steeds het nieuwe voort, leven genereert. Daarom is het genereus.

Wie geeft vanuit het hart, geeft onbaatzuchtig iets weg van zichzelf. Dat is een kwetsbaar gebaar dat geweigerd of genegeerd kan worden, maar nooit zijn oorspronkelijkheid kan verliezen.